ميلاد با سعادت سه پاره خورشيد نبوي (ص)
 
اميرلحظات بي پايان نيايش حضرت ابا عبد الله الحسين (ع)
 
ماه رخشان حيدري خصال حضرت اباالفضل العباس (ع)
 
زينت دهنده سجده گاه عاشقان حضرت امام سجاد (ع)
 
بر محبان و عاشقان  اهل بيت تبريـك و تهنيت باد

حلـول ماه پـربـرکت شعـبـان

ماه دعا و مناجات ، ماه استغفار و توبه ، ماه عبودیت و بندگی

بر دلدادگان حضرت دوست تبریک و تهنیت باد

به این امید که توفیق یابیم در این ماه

چراغ « ذكر » و شمع « ياد » در شبستان دلمان روشن 

و ظلمت گناه و غفلت ، از زاويه قلبمان ، بزدائيم

-:- التمـاس دعـا  -:-

بختش بلنـد هر که گرفتـار حیـدر است

روزی که دست خیر قضا کوزه ام سرشت

دستش درست آن کـه مرا حیـدری نـوشت

میـلاد با سعادت

اسد الله الغالب ، مظهر العجائب ، مولود کعبه

مولی الموحدین حضرت علی (ع)

بر شیعیان و همه محبان و رهپویان طریق علوی

تبریک و تهنیت باد

مردي مي آيد از تبار نور، از تبار عاشقان و شوريدگان. مردي که محمد (ص) از گل خنده هاي نگاه او نشاط مي يابد و ابوطالب در نيمه شب هاي بيداري دل، با او راز دل مي گويد و فاطمه بنت اسد باغ چشمانش را به روي او مي گشايد تا گل شادماني را آبشار لبخند او شکوفا کند. مردي که طلوع مهرانگيز نگاهش ديگر بار حلاوت وصال و عشق را در چشمه لايزال به جان پاکان مي نوشاند و پياله حيات عاشقان از نگاهش لبريز مي شد. علی، فصيح ترين شعر حيات و زيباترين آواز آفرينش بود.

معبــود من !

به مسجد، سجده گاه عاشقان

و سر بر آستان نهادگان و خانه امن و آرامش تو آمده ام !

مکاني که پروازها از آن سر گرفته

و محل نزول فرشتگان ومجمع عاشقان ومحفل کروبيان است.

بدان اميد آمده ام که در کنار دوستان و مقربان قرار گيرم

تا شايد گوشه چشمت بر من گنه کار افتد.

اعتکاف زمینه توبه و بازگشت است.

بازگشت‏ به قرآن و معنویت،

بازگشت ‏به دعا و استمداد از عالم غیب،

بازگشت از"خودمدارى‏" به‏ "خداگرایى‏"

« دوستان و رفقای معتکف، دعا در حق همدیگر را فراموش نکنید »

چه موقع مى‏توان رنگ سرخ و خاكسترى غروب را از هم تشخيص داد؟

چه موقع از وراى آفاق بال مى‏گشايى و با خود قاصدكهاى رقصان مى‏آورى؟

چه موقع با غروب آشناييها در تنهايى مردابهاى خلوت‏گرفته مانوس مى‏شوى؟

با كدام چاه درددل مى‏كنى؟

با كدام اشاره نى خواهى سرود؟

با كدام سكوت حضرت عشق را به وصال وسوسه خواهى كرد؟

با كدام نظر خدا را مى‏جويى؟

آيا با تمام رنگها دوست مى‏شوى؟

يا تمام رنگها را دوست دارى؟

شايد هم نه ... فقط آبيها و سبزها را دوست دارى .

آيا مى‏توانى غنچه‏اى را دم صبح به پرواز فراخوانى؟

آيا مى‏توانى مژده رنگين وصال ابر به خدا را به گوش باران برسانى؟

من كه مى‏دانم ...

آرى بگذار بگويم . فرياد كشم . هوار سر دهم بر سر درياى طوفانى دردم . دردى كه جز با نظرى از تو درمان ندارد . تا بدانى ...

بدانى با كدام واژه، از كدام فرهنگ، نام زيبايت را (يا مهدى)، با كدام قلم، در كدام گوشه قلب بيمارم ساخته و عاشقانه حك كرده‏ام . تا بدانى كه هنوز هم مشتاقم با حلقوم پاره پاره‏ام، از رنج هزارساله تاريخ مظلوميتم با تو درددل كنم . از تاريخ تاريك دردآورم . از آواى چندش‏آور جغد شبهايم ...

بگذار تو را با يك نگاه به تمام لحظه‏هايم، به تمام سحرهاى خاموش خود دعوت كنم . بگذار عقربه‏هاى ساعت نفهمند با كدام تيك‏تاك، گذر پرشتابشان را به خلوت خدايى خويش خواندى و متوقفشان كردى .

از زمانى كه تو را شناختم راهى به سوى ابديت‏ها برايم گشوده شد . از زمامى كه نگاه حزن‏انگيزم را با سحرهاى غريبت مطابقت دادم، غمگين‏تر گشتم . از وقتى با صبرت آشنايم كردى، همنشين بى‏قرارى شدم .

با همه اينها، چيزى چون نقطه‏اى از نور بر قلبم تاباندى . به نفسهايم اجازه برآمدن دادى . چرا كه بى تو به بيراهه غرور سفر مى‏كردند . با تو همه چيز را يافتم و در يك لحظه انتظارت گم شدم .

حال، انتظار برايم مفهوم غروب بى‏سرانجامى را يافته . هرچند بى تو معنى انتظار را، با عاطفه‏هاى عاشقانه دردم درآميختم و همه تن، قفس شدم . قفسى كه هيج معبودى جز تو بدان راه نمى‏يافت .

واى چه بگويم كه هنوز ترا نفهميدم و درك نكردم . نگاه منتظرى را كه به انتظارست، چراغ دلش، هنوز هم سوسو مى‏زند .

هنوز هم نمى‏دانم كه از كدام ساحل رسيدى كه عشقها و فريادهاى رسوائى‏ام را با خود بردى .

هنوز هم نمى‏دانم ...

از كجا روييدى كه شكفتن غنچه‏هاى مرده را آرزو مى‏كردى؟

مگر با چه خزانها سخن گفته بودى از شب كه اين چنين دردآشناى سحر بودى، كه زمستان پاره‏اى از ابهامش را به تو بخشيد .

هنوز هم نمى‏دانم چگونه و با چه تصوير مبهم خيال‏انگيزى به كوره‏راههاى ذهنم رسوخ كردى؟

كدام قاصدك را خروشيدى كه پيغامهايش همه آسمانى شد؟

كدام لاله را در سنگفرش جاده‏ها به انتظار نهادى كه زمين از سرخى‏اش سيراب شد؟

هنوز هم نمى‏دانم .

با كدام سجاده عرشى در اوج قلبها به نماز ايستادى؟

و با چه قلبى به انجمن منتظران لبخند زدى؟

هنوز هم نمى‏دانم

چرا گل انتظار را به ارمغان نهادى؟

هنوز هم نمى‏دانم ...

-« برای دیدن اسامی برندگان مسابقه ریحانه ی عشق اینجا را کلیک بفرمائید »-

\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/\/

مهربانا!
وقتى تو بيايى، دشت‏ها همه سبز و بلبلان عاشق ترانه‏هاى وصل سر مى‏دهند .
وقتى تو بيايى، نهال عشق را در باغچه زندگى، با دستان عاطفه و با بيلچه شوق در ميان خا ك اميد مى‏كارم و با نگاهت هر روز آن را آبيارى مى‏كنم .

نازنينم!
اگر تو بيايى، پرستوهاى مهاجر دوباره بهار را به سرزمين‏هاى يخ‏بسته نويد مى‏دهند و ناله‏هاى جدايى را در گلو خفه مى‏كنند .
چقدر آسوده مى‏توان كلمات را به سوى تو فرستاد و چه آسوده مى‏توان در اطراف مهربانى تو اتراق كرد .
تو در اوج اندوه من، چون خيال مى‏وزى و مرا از خاطرات شب تهى مى‏كنى .

مقتداى من!
بيا و اشك چشم‏هاى منتظر ما را مرهمى باش .
بيا و براى لاله‏هاى مهر و وفا و شقايقهاى عشق و صفا، در قلبهايمان باران باش .
بيا و قايق غمهايمان را ساحل و طلوع دلتنگى‏هايمان را غروب باش .

« اللهم عجل الولیک الفـرج »

به امید دیدارمجدد شما در مسابقه بعدی

پاسخنامه مسابقه « ریحـانه ی عشق »

1- معنی عبارت زیر چیست؟
یا ابالحسن انی لاستحی من الهی ان اکلف نفسک مالا تقدر علیه
الف) ای ابالحسن من از شما خجالت می کشم چیزی از شما بخواهم که تو برآن قادر نیستی.
ب) ای ابالحسن من از خدا حیا می کنم چیزی از شما درخواست کنم که تو بر آن توان و قدرت نداری.
 ج) ای ابالحسن من نخواستم از شما چیزی درخواست کنم که تو بر آن قدرت نداری.
د) هر سه مورد

2- محتوای این حدیث اشاره به چه موضوعی دارد ؟
قالت فاطمه : من اصعد الی الله خالص عبادته اهبط الله الیه عزوجل افضل مصلحته
الف) توحید
ب) عبادت
ج) خلوص در عبادت
د) نزول ملائکه

3- حضرت زهرا (س) علی بن ابیطالب (ع) را در روز اول زندگی مشترک چگونه توصیف می کند ؟
الف) ای پدر! بهترین شوهر دیدم
ب) ای پدر! علی بهترین جانشین شماست
ج) او مردی است تلاشگر
د) علی مردی است دلسوز

4- امامت و جهاد از نظر حضرت حضرت زهرا (س) !
الف) امامت و رهبری ما عترت پیامبر عامل عزت و جاودانگی اسلام است و جهاد در راه خدا ایمنی و نجات از تفرقه و جدایی
ب) امامت و رهبری پیشوایان هر فرقه اساس سعادت و جهاد در راه خدا ایمنی و نجات از تفرقه و جدایی
ج) امامت و جهاد دو رکن اصلی دین هستند.
د) امامت و رهبری ما عترت پیامبر عامل ایمنی و نجات از تفرقه و جدایی است و جهاد در راه خدا مایه عزت و جاودانگی اسلام است.

5- چرا حضرت زهرا(س) خود را از نابینا مخفی کرد؟
الف) حفظ حجاب
ب) حیاء حضرت
ج) نابینا را نبیند و نابینا بوی وی را استشمام نکند .
د) حضرت خجالت کشیدند.

6- محل شفاعت حضرت زهرا (س) از گناهکاران امت پیامبر کجاست؟
الف) روز قیامت
ب) برزخ
ج) قیامت صغری
د) هنگام مرگ

7- صحیفه حضرت زهرا (س) را چه کسی روایت کرده است ؟
الف) سلمان فارسی
ب) ابوذر غفاری
ج) حذیفه یمانی
د) جابربن عبدالله انصاری

8- وقتی پیامبر صبح اولین روز زندگی مشترک علی و زهرا (ع) نظر علی(ع) را درباره حضرت زهرا(س) جویا شد ، علی (ع) چگونه از حضرت زهرا (س) تعریف کرد؟
الف) خوب یار و یاوری است در اطاعت کردن از خدا
ب) زهرا (س) زن عفیفه و پاکدامنی است.
ج) زهرا در مقابل من تسلیم است.
د) هیچکدام

9- حضرت زهرا هنگام وفات غمبار رسول خدا(ص) علت گریه خود را چه چیزی بیان می کند ؟
الف) برای مصیبتهای بعد ار پدر
ب) گریه برای مظلومیت علی (ع)
ج) از فراق و دوری پدر
د) هر سه مورد

10- حضرت زهرا در مطالبه حق خود نسبت به فدک، خطاب به ابوبکر فرمود:
الف) فدک حق همه مسلمین است.
ب) فدک با تولیت من باید اداره شود.
ج) فدک از آن علی است، به او برگردانید.
د) پیامبر اسلام فدک را برای من قرار داده است، فدک را به من برگردانید.

11- کدام آیه دلالت بر اعطای فدک به حضرت زهرا(س) را دارد؟
الف) وآت ذا القربی حقه
ب) قل تعالوا ندع ابناءنا و ابناءکم و نساءنا و نساءکم و انفسنا و انفسکم ثم نبتهل
ج) انما یرید الله لیذهب عنکم الرجس اهل البیت و یطهرکم تطهیرا
د) هیچکدام

12- کدام عبارت درست است؟
الف) تلاوت کننده سوره حدید و واقعه و الرحمن در آسمانها و زمین «اهل بهشت» خوانده می شود
ب) تلاوت کننده سوره یس و واقعه و الرحمن در آسمانها و زمین «اهل بهشت» خوانده می شود
ج) تلاوت کننده سوره حمد و یس و حدید در آسمانها و زمین «اهل بهشت» خوانده می شود
د) تلاوت کننده سوره کوثر و یس و حدید در آسمانها و زمین «اهل بهشت» خوانده می شود

برای شرکت در مسابقه بر روی عکس کلیک فرمائید

 به بهانه فرا رسیدن دهه دوم فاطمیــه

اين پای را بگو از ارتعاش بايستد،

اين دست را بگو كه دست بدارد از اين لرزش مدام،

اين قلب را بگو كه نلرزد،

اين بغض را بگو كه نشكند و اشك از ناودان چشم نريزد.

اين دل را بگو كه فاطمه هست، نمرده است.

ای جلوه خدا ! ای يادگار رسول!

زيستن بی‌تو چه سخت است.

ماندن، بی‌تو چه دشوار.

اين مرگ، مرگ تو نيست ، مرگ عالم است.

حيات بی تو ، حيات نيست.

اين مرگ ، نقطه ختمی است بركتاب جهان.

زمين با چه دلی تو را در خويش می گيرد و متلاشی نمی‌شود؟

آسمان با چه چشمی به رفتن تو می نگرد كه از هم نمی پاشد و فرو نمی‌ريزد؟

خدا اگر نبود من چه می كردم با اين مصيبت عظما؟

" انا لله و انا اليه راجعون"

فاطمه جان! عزيز خدا ! دردانه رسول!

چه بزرگ است فتنه های جهان و چه عظيم است ابتلاهای خدای منان.

پس از ارتحال پيامبر، خدا می داند كه دل من، تنها گرم تو بود.

در آن وانفسای بعد از وفات نبی كه همه مرتد شدند جز چند تن،

چشمه زلال اسلام محض از خانه تو می‌جوشيد.

هيهات. هيهات

اگر رود خروشان اسلام در مسير اصلی خويش،

يعنی جرگه رضای تو و نه شوره زار غضب خداوند جريان می يافت،

مدت اقامت تو در دنيای پس از رسول ، اينسان قليل و ناچيز نمی گشت.

آنچه تو، همسر جوان مرا شكست، شكست نور بود

پس از وفات پيامبر و آنچه تو،مادر مهربان كودكان مرا به بستر ارتحال كشانيد خون دل بود.

اهل زمين و آسمان گواهند كه تو پس از پيامبر، هيچ نخوردی جز خون دل.

زهـرای من !

اين تازه ابتدای مصيبت ماست.

آه چه بگويم ! ‌! ‌! ‌!

دل من ! تو حق داری به جستجو برخيزی و از تنهايی در ميان انبوه آنانی که ديروز فراموش کرده اند و در ماراتن بی فرجام برخورداری در پی سبقت از يکديگرند، بنالی.
تو حق داری مرا با گذشته ام مقايسه کنی و تفاوتهايم را به رخم بکشی.و به من که گاهی از دست تو کلافه و مستاصل می شوم، صراحتا بگويی که قرارمان اين نبود.
من می دانم که بايد تا دير نشده در برنامه هايم تجديد نظر کنم .
من ميدانم که اگر می خواهم در امتحان قيامت مردود نشوم فکری به حال اين همه تجديدی هايم بکنم.
من نميدانم که چرا اين قدر با تو و با خود بیگانه شده ام و زرق و برق دنيا چگونه مرا فريفته است که مجال انديشيدن و رسيدگی به اعمالم را ندارم.
من گر چه بسيار ميدانم ، اما نميدانم که چرا از دانسته هايم بهره نمی گيرم و لغزشها يکی پس از ديگری مرا از قله ای که سر بر آسمان می سايید ، روز به روز به سمت دره ای که چون سياهچال تاريک است فرو می کشاند.
تو حق داری مرا نکوهش کنی و من سزاوارم که با کوله بار سنگينی از اندوه و ندامت سرزنش های تو را بشنوم و دم بر نياورم.

اينک سالهاست که ديگرصدای غرش توپخانه ها و هواپيماهای جنگنده به گوش نمی رسد و از آژير خطر و موج انفجار راکتها  و خمپاره ها خبری نيست. جنگ ظاهراٌ تمام شده است. اما تو باور نداری و مدام مرا سوال پيچ می کنی و نمی گذاری مثل بقيه آرام بگيرم و جسم خسته ام را به خواب بسپارم.

هنوز بيدارم و به ياران و دوستانی می انديشم که سبز زيستند و سرخ به بار نشستند.سينه سرخان مهاجری که به آسمان بال گشودند  و از قيد قفس تنگ زندگی و تن رهايی يافتند . رفتند تا بمانيم. سبز و سرافراز. آزاده و بی نياز.

می پرسی پس آنان را چه کرديم؟؟

می پرسی من در کدام جبهه، وکدام سنگرم؟و سلاحم چيست؟
من گرچه می توانم ساعتها برايت در اين باره سخنرانی کنم اما نميدانم چرا شرمساری به زبانم رخصت سخن گفتن نمی دهد.من بايد به سرزمين نور برگردم.
من شناسنامه ام را در آنجا گذاشته ام.
من آيينه ای را که هر روز خود را درآن می نگريستم و در آن می گريستم.
من  قمقمه ای که با آن عطشم را فرو می نشاندم.

السلام عليكم يا اولياء الله و اودائه‏

السلام عليكم يا انصار دين الله

سلام بر پاك سيرتانى كه در هیاهوی غریب جان خود را در راه دوست ‏باختند.

درود بر دلسپردگان حريم دين مریدان ولایت و طواف گران كعبه تولى

سلام بر شهيدان شاهد و شاهدان شهيد

امشب بار دیگر غم به سراغم مى‏آيد و دست ‏بر زخمهاى تنهايى‏ام مى‏گذارد و مرا در بى‏كران خاطراتم مبهوت مى‏گرداند.و من به ياد آن ديدگان آسمانى و نغمه‏هاى روحانى، سر بر ديوار حسرت نهاده‏ام، و به هواى لحظه‏اى با شما بودن، گوشه دنجى را مى‏جويم ، ياد بچه‏ها سراغ چشمهاى بارانى مرا مى‏گيرد و آنگاست كه باران خاطرات را بر پهناى صورتم احساس مى‏كنم ...
مى‏خواهم واگويه غم‏هاى نهفته در وجودم باشم درد بى شما بودن به حنجره‏ام چنگ انداخته است. دنيا چشمهايم را بسته است و امشب بار ديگر اذن دخول به خلوت خدايى‏تان آرزوى من است.

رفقا !
مى‏دانيد كه چه به حالم مى‏گذرد
رديف عكسهاى شما و خنده‏هاى عاشقانه‏تان آتش به جانم مى‏زند.
تشنه‏ام تشنه يك جرعه از نگاههاى شما.
تشنه يك سبو اشك از همان اشك‏هايى كه وقت عزاداری به من سپرديد.

دوستان مهاجرم !
چقدر به خودم مى‏بالیدم كه جوانى‏ام را با شهداى سر به دار سپرى كردم،
چقدر خوشحال بودم ...
اما چشمانم مرا چه افسوس است افسوس از نرفتن، ماندن و دنيايى شدن.
امروز وقتى به گلزارتان مى‏آيم تا در خنكاى عطر ياد شما روح و جان تازه كنم به اندازه تمام قبرهاى آسمانى شما آه از نهادم برمى‏خيزد.

من سالها با شما بودم اما نفهميدم كه چگونه و از كدام راه مى‏توان به خورشيد رسيد
شما هر شب در قنوتهايتان راه زمين و آسمان مى‏پيموديد اما من در اولين گامها با بى‏لياقتى تمام مى‏ماندم.
سالها با شما بودم اما نفهميدم كه شبنم‏هاى لطيف از كدام سو بر انگشتان مناجات شما سبز مى‏شود نفهميدم ... نفهميدم ...

رفقای آسمانیم
اگرچه من سراچه افسوسم اما تا نفس دارم نام شما را فرياد خواهم كرد و با قلمى كه مثل دلم شكسته است‏ برايتان خواهم نوشت ...

گفتم : خداي من ، دقايقي بود در زندگانيم که هوس مي کردم سر سنگينم را که پر از دغدغه ي ديروز بود و هراس فردا بر شانه هاي صبورت بگذارم ، آرام برايت بگويم و بگريم ، در آن لحظات شانه هاي تو کجا بود ؟

گفت: عزيز تر از هر چه هست ، تو نه تنها در آن لحظات دلتنگي که در تمام لحظات بودنت بر من تکيه کرده بودي ، من آني خود را از تو دريغ نکرده ام که تو اينگونه هستي . من همچون عاشقي که به معشوق خويش مي نگرد ، با شوق تمام لحظات بودنت را به نظاره نشسته بودم

گفتم : پس چرا راضي شدي من براي آن همه دلتنگي ، اينگونه زار بگريم ؟

گفت : عزيزتر از هر چه هست ، اشک تنها قطره اي است که قبل از آنکه فرود آيد عروج مي کند ،
اشکهايت به من رسيد و من يکي يکي بر زنگارهاي روحت ريختم تا باز هم از جنس نور باشي و از حوالي آسمان ، چرا که تنها اينگونه مي شود تا هميشه شاد بود .

گفتم : آخر آن چه سنگ بزرگي بود که بر سر راهم گذاشته بودي ؟

گفت : بارها صدايت کردم ، آرام گفتم از اين راه نرو که به جايي نمي رسي ، تو هرگز گوش نکردي و آن سنگ بزرگ فرياد بلند من بود که عزيز از هر چه هست از اين راه نرو که به ناکجا آباد هم نخواهي رسيد .

گفتم : پس چرا آن همه درد در دلم انباشتي ؟

گفت : روزيت دادم تا صدايم کني ، چيزي نگفتي ، پناهت دادم تا صدايم کني ، چيزي نگفتي، بارها گل برايت فرستادم ، کلامي نگفتي ، مي خواستم برايم بگويي آخر تو بنده ي من بودي ، چاره اي نبود جز نزول درد که تو تنها اينگونه شد که صدايم کردي  .

گفتم : پس چرا همان بار اول که صدايت کردم درد را از دلم نراندي ؟

گفت : اول بار که گفتي خدا آنچنان به شوق آمدم که حيفم آمد بار دگر خداي تو را نشنوم ، تو باز گفتي خدا و من مشتاق تر براي شنيدن خدايي ديگر ، من اگر مي دانستم تو بعد از علاج درد هم بر خدا گفتن اصرار مي کني همان بار اول شفايت ميدادم  .

گفتم : مهربانترين خدا ، دوست دارمت  .

گفت : عزيز تر از هر چه هست من دوست تر دارمت

و شهادت منتهای عشقبازیست

علمداران !

شما را چه شده که

پرچم بر زمین مانده ؟ !

آیا به همین زودی باید

پلاکهای غبار گرفته مفقود الجسدها و شهدای گمنامان

از گردن غیرت  فرو افتد ؟

کوله پشتی ها بر زمین مانده

خالی است

اما آیا سنگینی آن را

بر دوشت حس نمی کنی ؟ !

کاروان عشق و ایثار رفت

اما من بیچاره . . .

وای بر تو ای دل شوریده

دسته گلها دسته دسته میروند از یــادها

گریه کن ای آسمان در مرگ طوفان زادها

سخت گمنامید ، ای شقایق سیرتان

کیسه میدوزند با نام شما ، شیادها