اى آفتاب مهر!
افزون بر يك هزاره است كه خورشيد جمالت‏بر ايوان هستى ما نتابيده و ما منتظران شيفته تو چشم بر آسمان ولايت دوخته و به انتظار طلوع آفتاب عدالت نشسته‏ايم .

مولاى من!
دلسوختگان وادى عشقت، دشت‏هاى طلب و معرفت و عشق را درنورديده و بر آستانه فنا رسيده‏اند . بر ما تشنگان وادى فنا، جرعه‏اى از ساغر مهر تو عين بقاست . ما باده پرستان ميخانه عشق، در انتظار پيمانه‏اى از دست دلبريم .

به غير از راه ميخانه، رهى ديگر نداند دل

كه مست از جام عشق است و بسى مستانه مى‏سوزد

بگردان دور مشتاقان، سبوى عشق را ساقى

ز شور و جذبه آن مى، لب و پيمانه مى‏سوزد

حجاب از چهره بگشاى و دمى از حجله بيرون آ

زليخاى دل ما بين، چه سان ديوانه مى‏سوزد

اى زيباترين گلواژه ديوان عشق!
تو چون غزال رميده در غزل رام گشته و مطلع يك شعر خوب و عاشقانه خواهى شد . تو تفسير واژه «عشق‏» گرديده و در ديوان عشق براى هميشه جاودانه خواهى ماند .

اى ماه من!
چه زيباست هر شب با خيال روى تو آرميدن و هر نيمه شب آفتاب ديدن .

چه زيباست نقد جان را با عشق تو سودا نمودن و نرد عشق با تو باختن!

چه زيباست كشته مسلخ عشق تو بودن و بر آستان مهر تو جان سپردن!

اى غمگسار غمزدگان!
گويند كه ماواى تو در دل شكستگان است .

اى دوست!
خراب‏آباد دل ما، جز با حضور سبز تو آباد نمى‏شود و ما ويرانه‏نشينان كوى عشق در انتظار «رجعت‏سبز» توايم .