به بهانه فرا رسیدن دهه دوم فاطمیــه

اين پای را بگو از ارتعاش بايستد،

اين دست را بگو كه دست بدارد از اين لرزش مدام،

اين قلب را بگو كه نلرزد،

اين بغض را بگو كه نشكند و اشك از ناودان چشم نريزد.

اين دل را بگو كه فاطمه هست، نمرده است.

ای جلوه خدا ! ای يادگار رسول!

زيستن بی‌تو چه سخت است.

ماندن، بی‌تو چه دشوار.

اين مرگ، مرگ تو نيست ، مرگ عالم است.

حيات بی تو ، حيات نيست.

اين مرگ ، نقطه ختمی است بركتاب جهان.

زمين با چه دلی تو را در خويش می گيرد و متلاشی نمی‌شود؟

آسمان با چه چشمی به رفتن تو می نگرد كه از هم نمی پاشد و فرو نمی‌ريزد؟

خدا اگر نبود من چه می كردم با اين مصيبت عظما؟

" انا لله و انا اليه راجعون"

فاطمه جان! عزيز خدا ! دردانه رسول!

چه بزرگ است فتنه های جهان و چه عظيم است ابتلاهای خدای منان.

پس از ارتحال پيامبر، خدا می داند كه دل من، تنها گرم تو بود.

در آن وانفسای بعد از وفات نبی كه همه مرتد شدند جز چند تن،

چشمه زلال اسلام محض از خانه تو می‌جوشيد.

هيهات. هيهات

اگر رود خروشان اسلام در مسير اصلی خويش،

يعنی جرگه رضای تو و نه شوره زار غضب خداوند جريان می يافت،

مدت اقامت تو در دنيای پس از رسول ، اينسان قليل و ناچيز نمی گشت.

آنچه تو، همسر جوان مرا شكست، شكست نور بود

پس از وفات پيامبر و آنچه تو،مادر مهربان كودكان مرا به بستر ارتحال كشانيد خون دل بود.

اهل زمين و آسمان گواهند كه تو پس از پيامبر، هيچ نخوردی جز خون دل.

زهـرای من !

اين تازه ابتدای مصيبت ماست.