به راستى عشق چيست؟

عشق را میشه جاذبه و كشش قلبى انسان به سوى كمال و جمال دونست. زيبايى، يكى از كمالات است و زيباى مطلق، خداست. عشق را جز با عشق نمیشه شناخت. عشق را جز عاشق نمى‏تونه درك كنه ؛ اما براى نزديك شدن موضوع به ذهن، مى‏تونيم از مثال‏هاى موجود در مراتب پايين‏تر موجودات زنده استفاده کنیم.

جذبه پروانه به سوى شمع ، كشش شاخ و برگ درختان به سوى نور، كشش ريشه‏ها به سمت خاك، گرايش انسانى كه در تاريكى قرار مى‏گيره، به سوى هر نقطه نورانى، كشش برخى حيوانات به طرف جريان‏ها و ميدان‏هاى مغناطيسى و نظاير آن، مى‏تونند نمونه‏هايى از اين قبيل باشند.

عشق در مرتبه‏اى بسيار عالى‏تر و به عنوان عالى‏ترين تجلى عالم هستى، قلب انسان را به سوى كمال و زيبايى مطلق سوق میده. انسان را خدا به گونه‏اى آفريده است كه وقتى به سوى نور وجود مطلق متمايل میشه، با تمام وجود به سمت اون كشيده میشه. به اين ترتيب، عشق كشش قلب انسان به سوى خداوند است.

حب يا عشق، ماهيتى انسانى داره و هدف اصلى آن نيز خداست؛ ولى اين كه چرا عشق كه اصالتا مى‏بايد متوجه خدا باشه، به انسان‏ها تعلق پيدا مى‏كنه، سوءالى است كه مى‏توان به اين طريق به آن پاسخ داد كه عشق در مراتب پايين‏تر انسانى به سمت نشانه‏هايى از جمال و كمال الهى كه در انسان‏ها به عنوان خليفه او به وديعت گذاشته شده است، متوجه مى‏شود. انسانى كه هنوز نمى‏تونه دركى از جمال و كمال مطلق داشته باشه، لاجرم به سوى جمال‏هاى عينى و قابل رؤيت كشيده میشه و به سوى كمالات و عواطف انسانى كه نشانه‏هايى از رأفت الهى در وجود انسان هستند، سوق پيدا مى‏كنه. به عبارت ديگه، عشق يك انسان به انسان ديگه، اگر خالى از هواها و اميال باشه، نشانه‏اى از عشق به كمال مطلق است

بنابراين، بياييم براى اين كه عشق را زنده نگه داريم، پاسدار حريم آن باشيم و آن را به عنوان گل سرسبد نعمت‏هاى الهى به‏انسان‏ها هديه دهيم؛ در كمال و صلاح درونى خويش بكوشيم و از اين طريق، دنيا را تبديل به گلستان عشق كنيم.