این روزها  غمی سنگین 

بر دلم سایه افکنده است

غمی به وسعت تمام دلتنگی ها و . . .

که

نه قلم را توان نگارش آن   

نه زبان را طاقت بیان آن

نه گوش را قادر به شنیدن آن

و نه . . .  . . . است

بار دیگر

به غار تنهایی خود پناهنده می شوم

تا راز غمم را

با دل به نجوا بنشینم 

تا شاید

بارش بلورهای اشک

مرهمی باشد

بر دل غمین و رنجورم

و شاید

باران اشک

قدری از خسنگی وجودم

را بشوید

و تسکینی باشد بر وجودم

خدایــا ! ! !

چقدر این روزها تشته قطره ای  اشکم

تا این دل برهوت و تف دیده ام را

با آن سیراب کنم

و بار دیگر

سبزی و خرمی را در دل به نظاره بنشینم