بمناسبت شهادت حضرت رقیه (س)

دلم از شامی ها خونه ، وای از این دور و زمونه

مثل مـادرت شـدم من ، همـونی کـه قـد کمـونــــه

رســم نا مردا همینه ، سر بابام رو زمینه

عمه چادری سرم کنم ، بابا گوشامو نبینه

چشمانش را که گشود
موج نگاهش را به دریای نگاه عمه فرستاد
عطر نوازشگر دستان عمه را در هوای ساکت خرابه بویید .
غنچه کبودش را از هم گشود و فریادی به بلندی بام های دنیا در حنجره اش جان گرفت و همچون نجوایی غریب به گوش رسید که : بابا . . .
ترنم درد آفرین نهیبش پنجه ای دردناک شد که بر دلها چنگ انداحت و باران ، آشیانه چشمان همگان را با خود شستشو داد .
صدای شیون ملائک به گوش می رسید در آن گوشه ی خرابه شام
بر پیکر شب ، سیاهی سایه افکنده بود و ماه از شرم روی سه ساله دختری رخ در نقاب کشیده بود .
شهر در پس پرده های غبار آلود غفلت و جهالت خفته بود که ناگاه فریادی به بلندای تاریخ چشمان غنوده در بی خبری را برآشفت ،
مجسمه ظلم و فساد که در شرارت خود فنا گشته بود ، تلاطم شب را به اوج رسانید آن گاه که حیرت زده پرسید : چیست این صدا ؟ . . . و پاسخ شنید : سه ساله دختری بابا می خواد
آنگاه لبخند کریه سر داد و جغدان شوم به شب نشسته با او همنوا شدند.
طبق نوروارد خرابه شد و عطر بابا ، فضای جان ها را از آن خود کرد .
ملائک آرام گرفتند تا سه ساله دختر به پیشواز طبق رود و جام جانش را با بوسه بر لبان پدر لبریز سازد . 
عطر آسمانی پدر را به مشام جان خریده بودو می گشت و چشمان جستجوگرش را یز طیق پوشیده دوخته بود. زانو بر زمین نهاد آنگاه که طبق را مقابل چشمانش بر زمین نهادند. صدای تلاوت نور را شنیدو نجوای دلنشین بابا . . .
عمه را نگریست که چشمانش خانه درد بود و زانو بر زمین نهاده بود .
آه و ناله افلاکیان به گوش میرسید و صدای مویه ملائک جان را به آتش می کشید .
دست بر پرده نهاد و عمه چشمانش را بست ،
عطر الهی بابا را از پس پرده شنیده بود و حالا مشتاق دیدار چشمان همیشه سخنگوی بابا . . . . آن چه دید . . .  
ارکان عرش لرزید و شهر با فریاد جان خراش سه ساله دختری غمدیده ، از خواب غفلت به در آمد . عطر پاک چشم های بابا هوای خرابه را از  آن خود کرد  و نفس ها بوی عشق گرفت .
جمله اش در سراسر تاریخ طنین انداز گشت  : . . .
یا ابتاه ! من ذا الذی خضبک بدمائک ؟
یا ایتاه ! من دا الذی قطع وریدیک ؟
یا ابتاه ! من ذا الذی  ایتمنی علی صغر سنی  ؟ . . .
لب بر لب خونین پدر نهاد و هرم داغ عاشورا دوباره در لحظه های خرابه پیچید
با دستان کوچکش تمام مرثیه ها را در مقابل دیدگان پدر ورق زد و سوگ نامه غریبی را در دیار غریبان به نجوا نشست .
دوباره غروب عاشورا زنده شد و سنگین تر از هز زمان دیگری جان ها را نواخت و قلب ها را گداخت .
آنگاه که تاول پرخون پاهایش را ذز نغرض دیدگان پدر تعلد . آخرین جرعه های عشق را از لبان پدر نوشید و عطر آسمانی پدر را به کام جان خرید.
و این آغاز صبحی بود که با طراوت و روشن در زندگی رقیه سه ساله !
صبحی که جان او را پیوندی ابدی داد با جان عاشق پدر و ملائک شیون کردند و صدای مویه شان در افلاک طنین اندار شد و خرابه شام ماند و نجوای همیشه رنده دخترکی درد مند در هجران درد آلود پدر و شام ماند و شرمندی اش که تا همیشه تاریخ رنج و و محنت دختری سه ساله را به دوش خواهد کشید.
عمه ماند و دردی افزون که بار امانت از دستش افتاد و نوگلی نازدانه پرپر شد ، پیش از آن که عطر روح بخش پدر را دوباره از فضای شهر مدینه بشنود و سر در آغوش رسول الله (صلی الله علیه و آله ) بنهد و بغض با او بگشاید . . .
و شام ماند و تمام غصه هایش و سوز غربت دخترکی که همه تاریخ را با ناله هایش سوزاند .