السلام عليكم يا اولياء الله و اودائه‏السلام عليكم يا انصار دين الله

سلام بر پاك سيرتانى كه جان در راه دوست‏باختند.

درود بر دلسپردگان حريم دين و طواف گران كعبه تولى.

سلام بر شهيدان شاهد و شاهدان شهيد.

امشب به ياد آن ديدگان آسمانى و نغمه‏هاى روحانى، سر بر ديوار حسرت نهاده‏ام، و به هواى لحظه‏اى با شهيدان بودن، گوشه دنجى را مى‏جويم و منتظرم تا آن سعادتمندان چشمهاى خسته‏ام را دريابند.

اشك را به پابوسشان آورده‏ام، و از غربت غريبى مى‏نالم. به ياد روزهايى مى‏گريم كه معنويت مهمان دلها بود و شوق و ايثار و وحدت، ستون خيمه برادرى.

هنوز، دين در ظلمت انديشى « منورالفكرها » كمرنگ نشده بود. آن روزها، هر شهيدى را كه مى‏آوردند، شهر به رنگ ملكوت، در مى‏آمد، باران گريه دلها را مى‏شست، حتى آن دختر بدحجاب به احترام حضور شهيد روسريش را جلو مى‏كشيد. و آن پسر پانكى از خجالت‏سر به زير مى‏افكند. رنگها، رنگ خاكى بسيج‏بود، و سرخى خون، و سبزى انديشه‏هاى ناب آن روزها « الله اكبر » گوش جان را مى‏نواخت و...

« صلوات‏ » از مد نيفتاده بود.

« دمكاء » (سوت) جايگزين بكاء نشده بود و « تصديه » (كف) جانشين تسبيح نبود.

آنچه بها داشت، قرآن و سجاده بود، چفيه بود و لباس رزم و پيشانى بند و عكس امام و پلاك شهيد گمنام.

دخترها، با يك حلقه ازدواج و لباس ساده به خانه خوشبختى مى‏رفتند و حنظله‏ها، مسافرت بعد از عروسى را در ارتفاعات « الله اكبر » در كنار امواج خروشان «اروند» و در لاله زار « شلمچه‏» مى‏گذراندند. و پيكر خونين و خندان را به سوغات مى‏آوردند.

آن روزها آرامش در شنيدن آيات « نصر» احساس مى‏شد، نه در هتل پنج ستاره قصر،
اما رنگ شهر عوض شده ، به راستی رهسپار کجائیم که این چنین شتابانیم ؟