السلام عليكم يا اولياء الله و اودائه

‏السلام عليكم يا انصار دين الله

سلام بر پاك سيرتانى كه جان در راه دوست‏باختند.

درود بر دلسپردگان حريم دين و طواف گران كعبه تولى.

سلام بر شهيدان شاهد و شاهدان شهيد.

امشب به ياد آن ديدگان آسمانى و نغمه‏هاى روحانى، سر بر ديوار حسرت نهاده‏ام، و به هواى لحظه‏اى با شهيدان بودن، گوشه دنجى را مى‏جويم و منتظرم تا آن سعادتمندان چشمهاى خسته‏ام را دريابند.
اشك را به پابوسشان آورده‏ام، و از غربت غريبى مى‏نالم. به ياد روزهايى مى‏گريم كه معنويت مهمان دلها بود و شوق و ايثار و وحدت، ستون خيمه برادرى.

هنوز، دين در ظلمت انديشى «منورالفكرها» كمرنگ نشده بود. آن روزها، هر شهيدى را كه مى‏آوردند، شهر به رنگ ملكوت، در مى‏آمد، باران گريه دلها را مى‏شست، حتى آن دختر بدحجاب به احترام حضور شهيد روسريش را جلو مى‏كشيد. و آن پسر پانكى از خجالت‏سر به زير مى‏افكند. رنگها، رنگ خاكى بسيج‏بود، و سرخى خون، و سبزى انديشه‏هاى ناب آن روزها «الله اكبر» گوش جان را مى‏نواخت و...

«صلوات‏» از مد نيفتاده بود.

«دمكاء» (سوت) جايگزين بكاء نشده بود و تصديه (كف) جانشين تسبيح نبود.

آنچه بها داشت، قرآن و سجاده بود، چفيه بود و لباس رزم و پيشانى بند و عكس امام و پلاك شهيد گمنام.

دخترها، با يك حلقه ازدواج و لباس ساده به خانه خوشبختى مى‏رفتند و حنظله‏ها، مسافرت بعد از عروسى را در ارتفاعات «الله اكبر» در كنار امواج خروشان «اروند» و در لاله زار «شلمچه‏» مى‏گذراندند. و پيكر خونين و خندان را به سوغات مى‏آوردند.

آن روزها آرامش در شنيدن آيات «نصر» احساس مى‏شد، نه در هتل پنج ستاره قصر، اما رنگ شهر عوض شده، گويا « سيد على‏» تنهاست و در آرامش باصفايش جرعه جرعه خون دل مى‏نوشد. مى‏گويند: امروزه با عوض شدن زمان جايى براى ولايت نيست!

جغدها با نفير شوم مى‏خوانند كه: «مردم قيم نمى‏خواهند.» ديوها، از دور دستها بر احساسات حزب الله آتش مى‏افكند. و مرداب نشين فرارى تعفن دوزخيان را به سرزمين انقلاب مى‏فرستد. و منافق جغد منش آن را بر ورق پاره‏هايش مى‏نشاند.