به بهانه فرا رسیدن ایـام فاطمیــه

السلام عليك يا فاطمة الزهراءعليها السلام

زهرا، زهرا است ; چرا كه نجابتى است غريب. نامش سروش عالم وحى است و سرود ثناى فرشتگان سحر، تنديس جاودانى حسن است و شاهكار خداوند، آيه‏اى است و آيينه‏اى كه شاهراه‏هاى نور از آغوشش مى‏گذرد.

زهرا تكلمى است روشن به بازگويى صحيفه حيدر ، زهراست كه سكوتش گوش صد فرياد را مى‏دراند و در سياهترين لحظه‏هاى خاموشى كه جاى شقايق را گل خرزهره مى‏گيرد، زايش ترديد را با تبر يقين عقيم مى‏كند.

زهرا نسيمى است تسكين دهنده التهاب دل گداخته على، نسيمى كه از اوست امواج دريا. زهراست كه خداوند نامش را به مسند قداست نشاند و كوثرش ناميد و زمين - سجاده گسترده نيايش او - در شبى كه عبور را از كوچه‏هاى مدينه دزديده بودند و سكون در همه چيز فرياد مى‏كشيد، چون هاله‏اى از نور، چنان مخفى‏اش كرد كه دشمن ابتر، از شرم در حجم كوچك خود آب شد.

بانوى رجا !
بى‏جهت نيست كه نامت‏ با ناگهان گريه رقم خورده و يادت، باران اشك را در چشمان مضطرب مى‏روياند. تو حد عظيم درد حيدر را جزر بودى و نامت تكيه‏گاه تنهايى على‏عليه السلام بود.

تو نخستين ميعاد اشك و نماز را با عبور غريبانه‏ات درجاده حادثه، بال در بال ملائك، به تصوير كشيدى كه سوختن باختن نيست ، توانستن است.

تو عشق محض را به رخ فرشتگان كشيدى و بعد از تو، فرزندانت وارثان عشق پاك و شهادت تواند كه قيام كاخ يزيد، بازتاب آموخته‏هاى زينب است; از بيت‏الاحزان و مسجد مدينه تا دشت كربلا و شام.

امروز بر شاخسار دعا، دامن عرش را گرفته‏ام، به استجابت نيايش، كه يا رب! به آبروى زخم و كبودى، اجابتم كن كه من در پيچ و خم اين كوچه‏هاى پر از عطر ياس، هستى خود را گم كرده‏ام، بى‏هيچ نشانه‏اى از گمشده خويش.

بارالها ! ثانيه‏هايم را به رنگ ايمان كن و در هر لحظه‏ام حضور مباركش را جارى گردان.